Eerst een snelle update…

Huisje is geregeld (niet degene die we zouden krijgen, uiteraard ging daar weer wat mis, maar begin augustus kunnen we beginnen met klussen!), de dames gaan enorm goed en ook met mij gaat het top!

Maar…

Ik ben er wel achter gekomen dat je als vader, ondanks dat de kinderen bewust voor jou kiezen, nog steeds achter staat. Alsof volgens het universum de kinderen standaard bij hun moeder horen te zijn.

Ik heb er hele stukken over gelezen en het word niet makkelijk ben in bang. De kinderen hebben herhaaldelijk aangegeven, voorlopig liever even niet naar hun moeder te willen gaan en ze bij mij willen wonen. D

Desondanks gaat het afbouwen van de begeleide uren tijdens het bezoekmoment gewoon door en heeft mijn ex (en ik snap dat ze dat mag) via haar advocaat laten weten, dat ze de kinderen wil, bij haar op het adres en dat ik ze dan om de week krijg (ik snap ook wel dat dat puur en alleen uit financieel oogpunt is).

Ik begrijp gewoon niet dat de instanties die erbij betrokken zijn, keer op keer met haar meeknikken en in haar straatje meepraten. Ik sta continu 3-0 achter heb ik het idee.

Dus nu gaat mijn advocaat vol in de aanval en hopelijk word het dan voor eens en voor altijd duidelijk: ze wonen bij mij!

Komt er dan eindelijk een beetje geluk onze kant op??

Het word ons de laatste tijd niet makkelijk gemaakt en we hebben behoorlijk wat tegenslagen gehad (uiteraard komt alles nu tegelijk op je af). Ik moet op zoek naar een nieuwe baan (iets met Corona en detailhandel) en ik heb besloten iets heel anders te willen gaan doen. Enorm spannend maar ik heb er zin in en de eerste gesprekken hebben al plaatsgevonden!

Ook gaat het tussen mij en mijn ex (maar ook de kinderen en hun moeder) nog lang niet zoals het hoort te gaan. De inboedel is nog niet verdeeld, de bezoekjes van de kinderen aan mijn ex verlopen niet soepel, mijn ex probeert me nog steeds op allerlei manieren een hak te zetten, maar, er gebeuren ook positieve dingen!

Zo gaat het enorm goed met m’n 2 dames. Er mag weer binnen gesport worden en ze hebben beiden iets gevonden waar ze hun ei in kwijt kunnen. De jongste is verslingerd aan turnen! Elke dag staat ze in de gangen hier te oefenen en leert ze dingen bij.

De oudste vind haar heil in de vechtsport; taekwondo! Ze vind het geweldig: respect, discipline en samen naar iets toe werken, ze vind het geweldig.

En dan heb ik ook nog eens bericht gehad dat er iemand die voorheen op nummer 1 stond, niet in aanmerking komt voor de woning waar ik (uiteraard) tweede stond. Dus, ik mag gaan kijken en als we willen, is het huis voor ons!

Mooie locatie, prima huisje met allemaal een eigen slaapkamer (waar beide dames zo naar verlangen na al die maanden), in de buurt van mijn moeder en stiefvader ( uit praktisch oogpunt, niet geheel onbelangrijk ) en lekker in het centrum, alles binnen handbereik!

Zou het dan toch na 5 maanden zover zijn, dat wij ons leven gewoon weer kunnen oppakken? Dat we kunnen gaan bouwen aan iets nieuws? Dat de scheiding er door komt? Dat m’n dames een plekje voor zichzelf krijgen? Dat ik wellicht aan een mooie nieuwe baan kan beginnen?

Het lijkt allemaal teveel en te mooi om waar te zijn. En de afgelopen periode leert mij, dat het dan vaak ook te mooi is om waar te zijn.

Maar misschien lacht het geluk ons nu wel een keer toe??

Het wil maar niet lukken, het vinden van een nieuw thuis. Ik reageer op de huisjes die me passen, want ja, ik wil ook niet overal wonen met mijn dochters. De wijk is bij het merendeel niet goed, en ja, dat vind ik wel belangrijk. Bij de ander kom je van een koude kermis thuis, want wat er aangeboden werd, klopt niet met de werkelijkheid.

En dan is er nog het volgende, het eeuwige wachten en online kijken of je nog steeds eerste staat. Dit laatste is het allerergste!

Zo ook vandaag. Ik sta al 3 dagen trots op de eerste plaats: een eengezinswoning in het centrum van Almelo. Daar waar ik bij alle overige eengezinswoningen gelijk naar een 7e of 13e plek word gebonjourd, had ik het hier toch wel volgehouden op de eerste plek. Zou het dan toch??

Vandaag na 19.00 weer kijken wat er vrij is gekomen en verdomme, 2e sta ik ineens. En morgen zou de inschrijving stoppen.

Elke keer die teleurstelling is killing, zeker ook bij mijn dochters. Die hebben het naar hun zin hier, maar verlangen zo naar een eigen plekje. En het voelt toch, alsof ik ze keer op keer teleurstel, als ik weer van de eerste plek afgeknald word, ondanks dat ik er zelf niets aan kan doen.

Het blijft dus voorlopig nog even wachten op onze kans ( het duurt al bijna 5 maanden ), op een leuke woning, waar wij ons thuis van kunnen maken….